My diary --- kasiuniaaa9222 portal

Jeszcze jedno:

powiedz mężowi, że zgadzasz się na bycie najgorszym układem spółgłosek i samogłosek w histori języka polskiego. jesli więc mąż Cię jakoś "obrazi" to mu podziękuj :) w porówaniu z najgorszym połaczeniem liter bedzie to przeciez komplement:)



Właśnie z tego powodu nie ufam tej części numerologii - gdyż w różnych językach są różne alfabety. W języku polskim y jest oczywiście samogłoską, ale są języki, w których jest spółgłoską - stąd te różnice.
Wibracją są dźwięki a nie litery. Ja zajmuję się tylko liczbami. Pozdrowionka



Fonetyka - nauka o dźwiękach mowy
W języku polskim mamy 8 samogłosek: a, ą, e, ę, i, y, o, u.
Głoski nosowe : m, n, ę, ą.
Głoski ustne: pozostałe głoski.

Samogłoska:
1. Zawsze dźwięczna.
2. Wymawiana przy otwartych ustach.
3. Przy jej wymawianiu język nie dotyka podniebienia, górnych zębów ani warg.
4. Przy jej wymawianiu powietrze nie napotyka przeszkód w jamie ustnej.
5. Tworzy sylaby.

Spółgłoska:
1. Dźwięczna lub bezdźwięczna.
2. Wymawiana w zamkniętych lub półotwartych ustach.
3. Przy jej wymawianiu język dotyka lub zbliża się do podniebienia, górnych zębów lub warg.
4. Przy jej wymawianiu powietrze napotyka przeszkody w jamie ustnej , gdzie tworzą się szczeliny lub zwarcia.
5. Nie tworzy sylab.


głoski dźwięczne: jest ich więcej, powstaje gdy powietrze przeciska się przez zsunięte struny głosowe.
głoski bezdźwięczne: powstaje gdy powietrze swobodnie przechodzi przez wiązadła.




/Przyklejam. M.S./



" />
">Tak Lalaith, chodzi mi o wiersz. W filmie zastosowano oryginalny przekład Skibniewskiej, chociaz w ksiazkach stosuje sie przeklad Lewika A faktycznie masz rację
A co do tego imienia jeszcze: w języku polskim imiona męskie nie kończą się nigdy na samogłoski, a na spółgłoski, żeńskie na literę "a", a jeśli nazwa kończy się na inną samogłoskę to jest to "to".



" />Taki mały dodatek. Pisze posta, bo mógłbyś nie zorientować że zrobiłem edycje.
Magellan mówił o kostiumie. Jest jednak jeszcze inna wersja. Gdy rozmawiałeś z panem o tego urządzenia, dzięki któremu, potem dostaniesz dostęp do ścigacz - zaproponował on Ci wymianę ubrania Sithów na dokumentu, dzięki którym masz dostęp (taki paszport).
Jeżeli wymieniłeś przebrania nie ma w twoim ekwipunku(nie martw się), wtedy bądź pewny, że posiadasz przepustkę

Pozdrawiam.

Ps. Jeżeli chodzi o nazwę tematu, to imię Canderous się odmienia, w Twoim przypadku będzie brzmiało następująco - Canderous'a

Przyganiał kocioł garnkowi. Imiona kończące się spółgłoskami (czyli przykład Canderousa) odmieniamy jak polskie imiona poprzez dodanie końcówek (czy jak to się fachowo nazywa), w tym przypadku -a. Nie wstawiamy żadnych apostrofów i innych 'dzyndzli'. Wstawiamy je dopiero gdy imię z innego języka kończy się samogłoską. Niech za przykład posłuży Harry - Harry'ego. Więc akurat źle go poprawiłeś. No i sprawa ostania, czasami lepiej nie odmienić bo pomaga w wyszukiwaniu, chociaż wątpię, aby to był zamysł autora. Jaki z tego morał? Następnym razem nie poprawiaj kogoś, jeśli nie jesteś pewny czy dobrze robisz - MGL



" />Gwary warmińskie są w głównych leksykonach dość krótko.


Encyklopedia języka polskiego:
1) nie mają mazurzenia;
2) na wschodzie mieszają sz, ż, cz, dż z ś, ź, ć, dź, zatem zarówno odpowiedniki ogólnopolskich dziąsłowych, jak i palatalnych brzmią pośrednio: sz', ż', cz', dż';
3) pochylone a i o są osobnymi głoskami: dostĂĄu (= dostał), guÄąŻfka (= główka); ĂŠ równe y: dżiyfczina (= dziewczyna);
4) zachowała się końcówka -bich: robziułbich (= robiłbym);


Występujące tu cechy mazowieckie to m.in.:
1) asynchroniczna wymowa spółgłosek wargowych miękkich: kobżiyta (= kobieta, kobiĂŠta), żieżli (= wieźli), mniasto (= miasto); po spółgłoskach m' --> ń: WarńijĂĄ (= Warmia);
2) zmieszanie y z i; 3) występowanie ke w miejscu ogólnopolskiego kie: kedy (= kiedy)1.

Leksykon Dialekty i gwary polskie dodaje jeszcze, że:
1) gwary warmińskie należą do nowszych dialektów mieszanych, które powstały między XIV a XVI w. na terenach dawnych plemion bałtyckich -- Prusów. Podstawę gwar warmińskich stanowiły gwary chełmińsko-dobrzyńskie, na które nawarstwiły się także wpływy mazowieckie;
2) w części zachodniej występuje odnosowienie samogłosek nosowych przed spółgłoskami szczelinowymi: jajz-ik, gajśi (= język, gęsi)2.



Hawajski to jeden z łatwiejszych języków. Ma tylko 13 głosek: 8 spółgłosek i 5 samogłosek.
Pod względem wymowy najtrudniejszy jest jeden z języków afrykańskich: "xhasa" (nie wiem czy dobrze napisałem). Ma 158 głosek (dla porównania: w polskim jest ok 40) w tym kliknięcia i dźwięki wymawiane na wdechu.



" />Oto notatki z wykładu tyle tylko mam,ale może komuś się przydadzą:

Ortofonia jest to nauka o poprawnej wymowie. Ustala ona zasady poprawnej wymowy danego języka (np. języka polskiego czy języka angielskiego). Ortofonią nazywa się także proces uczenia się poprawnej wymowy.


Emisja głosu - jest to proces wydobywania się głosu podczas śpiewu. Nauka emisji głosu obejmuje zwłaszcza oddychanie, artykulację, przechodzenie z jednego rejestru do drugiego, zmiany dynamiki, barwy.


Prawidłowy sposób tworzenia głosu warunkuje właściwa higiena. Polega ona między innymi na tworzeniu głosu o odpowiednim nastawieniu i natężeniu. Spełnienie tego warunku wymaga jednak dostatecznie cichego otoczenia, w którym przebywamy i pracujemy.
Nadmierny hałas sprawia, że mówimy głośniej, w sposób party, o twardym nastawieniu, angażując w ten proces wzmożoną pracę mięśni, w tym mięśnie krtani. Te wymuszone warunki emisji powodują, że zmienia się barwa głosu, jego dźwięczność, pojawiają się w głosie elementy dotąd nieobecne, pogarsza się jego brzmienie.


 KLASYFIKACJA SPÓŁGŁOSEK
ďƒź Podział ze względu na ruch podniebienia miękkiego zakończonego małym języczkiem.
a. Nosowe: m, m’, n, ń
b. Ustne: pozostałe spółgłoski

ďƒź Podział ze względu na ruch języka
a. Twarde: p, z, d, r, g, k, itd.
b. Miękkie: p’, ź, ć, ś, itd.

ďƒź Podział ze względu na ruch wiązadeł głosowych
a. Dźwięczne: b, d, dz, dż, dź, g, h, w, z, ż, ź, m, n, r, j, ł, l
b. Bezdźwięczne: p, t, c, cz, ć, k, ch, f, z, ś, sz

 KLASYFIKACJA SAMOGŁOSEK POLSKICH:
ďƒź Podział ze względu na ruch podniebienia miękkiego zakończonego małym języczkiem.
a. Nosowe: ą, ę
b. Ustne: a, i, y, u, ó, e, o

ďƒź Podział ze względu na ruch języka.
a. Pionowy:
• Wysokie: ó, u, i, y
• Średnie: e, ę, o, ą
• Niskie: a
a. Poziomy:
• Przednie: i, y, e, ę
• Tylne: u, ó, o, ą, a

WSZYSTKIE SAMOGŁOSKI SĄ DŹWIĘCZNE

ďƒź Podział ze względu na układ warg
a. Okrągłe: o, u, ó, a, ą
b. Płaskie: i, y, e, ę



" />No to macie cos z Tuwima (wespol ze Slonimskim), co mnie zawsze niezmiernie bawilo:

TAJEMNICZE SLOWO:
W poniższym alfabecie brak czterech liter: b, c, e, f, g, h, i, j, k, l, ł, m, n, o, r, s, t, w, z, y. Gdy brakujące litery ułożyć w ten sposób, że pierwsza i trzecia będą spółgłoskami, druga zaś i czwarta samogłoskami, otrzymamy wtedy słowo czteroliterowe, oznaczające część ciała ludzkiego, a także zwierzęcego. Pierwsza litera tego słowa jest czwartą literą alfabetu, a czwarta - pierwszą, natomiast litery drugie i trzecie nie mają tych właściwości, przy czym druga litera (samogłoska) wchodzi w skład słowa "zdun", trzecia zaś (spółgłoska) jest pierwszą literą skrótu oznaczającego Polską Akademię Literatury. Gdy całe słowo, które mamy odgadnąć, przeczytamy wstecz, otrzymamy wyraz łaciński, oznaczający "przy". Pierwsza sylaba naszego słowa jest zaimkiem niemieckim, którym ludzie posługują się, gdy są ze sobą na ty, druga zaś w języku dziecinnym wyraża pożegnanie. Gdy poszukiwane przez nas słowo powtórzyć kilkadziesiąt razy z rzędu (im częściej, tym lepiej) usłyszymy wyraźnie "padu". Jeżeli usuniemy ze słowa pierwszą i czwartą literę, pozostałe zaś przeczytamy wstecz, otrzymamy dźwięk "pu", gdy zaś usuniemy drugą i trzecią, a przeczytamy wstecz pierwszą i czwartą literę, brzmienie ich będzie "ad". Gdy napiszemy wyraz, będący trzecią osobą liczby pojedynczej czasu przeszłego (dokonanego) od czasownika, oznaczającego utracenie równowagi i znalezienie się wskutek tego na podłodze, i w wyrazie tym usuniemy ostatnią literę, która w wydrukowanym powyżej alfabecie znajduje się pomiędzy literami k i m, lecz nie jest literą l, resztę zaś liter zaczniemy szybko powtarzać (patrz wyżej), otrzymamy poszukiwane tejemnicze słowo, które jest poza tym pełym i dźwięcznym rymem do słów następujących: zupa, kupa, chałupa, trupa, słupa, żupa, grupa, lupa.
J. Tuwim, A Słonimski, "W oparach absurdu"

Pozdrawiam,

jd